Guardian Angels

When i was in college, i met my 3 guardian angels. they didnt know how much i owe my life to them... they taught me how to value people, things, feelings and LIFE.

PART I - BOJIE
si bojie ay isang sampaguita vendor along gilmore street. walang araw na hindi niya ako hiningan ng piso na kinaiinis ko kasi ayoko nadudumihan ang aking uniform ng kanyang maduming maliliit na kamay. then one time galing ako sa retreat sa batulao at bumabagyo noon pauwi ng manila. pagbaba ko ng aurora blvd, tumatakbo ako pauwi sa dorm. at nakita ko si bojie na sinasalubong ako habang sumisigaw ng ... "ate sumilong ka na langjan sa burger machine at ako na magdodoorbell para sayo. wala ako nasabi kundi isang tango at para akong bata na sumunod s asinabi ni bojie. nung binuksan na ni manang ang gate... narinig ko na lang si bojie na sumigaw ulit ng "ate bilis takbo na" (ibig niyang sabihin ay tumakbo na ako sa loob ng dorm). parang bata na naman akong sumunod sa isang 10 yrs old na nagpaka basa para sa akin. simula noon, nakaugalian na naming mga dormers (bles, cherry at ako) na tumambay sa burger machine after dinner para makipagkwentuhan sa mga batang namamalimos sa gabi . hanggang isang ara iniiwasan na lang kami ni bojie dahil daw binawalan siya ng tatay niya na makipag kaibigan sa amin. alam namin kung bakit ayaw sa amin ng tatay ni bojie.. dahil itinama namin sa isip ni bojie na "ang pag-inom ng alak ay hindi isang trabaho na siyang ipinaniwala ng tatay ni bojie sa kanya. dumating ang pasko at isang napaka espesyal na regalo ang binili namin kay bojie. (sa ibangbata ay may regalo din kaming 3 pero special ang kay bojie). xmas vacation na kaya isa isa nang duamting ang aming sundo para umuwi kami sa aming probinsya. naunang sinundo si bles at cherry kaya iniwan nila sa akin ang regalo par akay bojie at ng sa ganun ay ako ang magbigay dahil hindi nila makita si bojie s alabas ng dorm. hanggang dumating na si daddy pero wala pa din si bojie kaya iniwan ko yung regalo sa burger machine at ibinilin ko na ibigay kay bojie pag nakita nila. sabi ni ate tess sa burger machine.. "anjan si bojie kanina hinahanap kayong 3, ewan ko na kung nasaan ngaun." kaya sumakay na ako ng kotse. nung umandar na ang kotse sabi ng kapatid ko na nakadungaw sa bintana ng kotse..."lani kilala mo ba yung bata, nakatingin sayo..." pagkita ko si bojie nakatayo sa burger machine at may hawak na lollipop na korteng bulaklak... habang palayo ang aming sasakyan para akong naglalaro ng charades at itinuturo ko yung regalo niya sa burger machine... nakita ko siya habang paliit ng paliit si bojie s apaningin ko na inaabot naman niya s aakin yung 3 lollipop na hawak niya... alam kong para sa aming 3 yun nila bles at cherry.
binata na si bojie ngayun, huling balita ko sa kanya ay napanood siya ni cherry sa tv at sumasayaw. dahil sa isang tv network nagtrabaho si cherry pinagtanong niya si bojie... sabi daw ng staff ay nagpupunta lang dun sa kanila yung mga bata para sumayaw at binibigyan sila ng 50 pesos kada labas nila sa tv. hindi maipagkakaila na sadyang madiskarte sa buhay si bojie. hindi kona siya nakita sa gilmore maging sa aurora nung minsang bumalik ako sa dorm para dalawin ang aming landlady. tuwing bday ko lagi kasama si bojie sa pinagwiwish ko... na sana maayos buhay niya ngaun, na sana hindi siya nalulong sa drugs or nasangkot sa nakawan, at sana ay buhay pa siya. kung magkikita kami ni bojie baka hindi na namin makilala ang isat isa, wala na yung lollipop at marahil ay hindi na rin niya sinusuot ang bigay naming mga damit sa kanya dahil binata na siya ngaun... pero umaasa pa rin kaming 3 na dadating ang araw na magkikita kita ulit tayong 4. marami akong natutunan kay bojie... kamukha ng magpahalaga sa pamilya (dahil siya ang bumubuhay sa pamilya niya habang nagpapaka-lasing ang tatay niya), kaibigan at sa mga taong importante sayo at ang pinakamahalagang lesson ay nag hindi pagsuko sa hirap ng buhay. kung nalalaman lang ni bojie na hanggang sa ngaun pag nagdidiscuss ako sa klase, binibigay ko siyang example. sana mabasa mo to at magkita-kita tayong muli.....

tRY IT oN mY oWN

i JUST SO LOVE THE MESSAGE OF THIS SONG, LET ME SHARE WITH U THE LYRICS OF
TRY IT ON MY OWN (wHITNEY hOUSTON)

Im wiser now
Im not the foolish girl you used to know
So long ago
Im stronger now
Ive learned from my mistakes which way to go
And I should know
I put myself aside to do it your way
But now I need to do it all alone

And I am not afraid to try it on my own
I dont care if Im right or wrong
Ill live my life the way I feel
No matter what Ill keep it real you know
Time for me to do it on my own
Yeah yeah, mmm, yeah yeah

Its over now
I cant go back to living through your eyes
Too many lines
And if you dont know by now
I cant go back to being someone else
Not anymore
I never had a chance to do things my way
So now its time for me to take control

And I am not afraid to try it on my own
I dont care if Im right or wrong
Ill live my life the way I feel
No matter what Im gonna keep it real you know
Time for me to do it

Oh I start again go back to one
Im running things my way
Cant stop me now, Ive just begun
Dont even think about it
There aint no way about it
Im taking names, the ones of mine
Yes Im gonna take my turn
Its time for me to finally stand alone, stand alone

I am not afraid to try it on my own
And I dont care if Im right or wrong
Ill live my life the way I feel
No matter what Im gonna keep it real you know
Its time for me to do it
See Im not afraid

8 months na si bruno, yipeeee!

dumating sa akin si bruno february 28, 2008 pero jan 20 siya pinanganak. mix of cocker spaniel and japanese spitz si bruno, kahit black siya, super sweet at smart yan. katabi ko siya sa bed until mag 6 months siya... pero binili ko siya ng bed nung 7 months na siya kasi napansin ko naggigitgitan na kami sa gabi, hehe! kumpleto siya from bed, to damit, hanggang toothbrush and toothpaste, kumpleto siya sa vitamins, vaccine, etc.

naalala ko pa nung araw na unang nakita ko si bruno sa bahay ng co-teacher ko (kay sir leo), nung kinuha ko si bruno ikiniling na niya yung ulo niya sa braso ko. at naramdaman ko na gusto namin ang isa't isa. 1 1/2 months pa lang si bruno noon at kulang na lang ibigay sa akin ni sir leo ng libre si bruno. inilagay ko siya sa malaking plastic box pag uwi sa bahay, binigyan ko siya ng sariling kumot, may gatas siya at vitamins. nakumpleto ko din shots niya. walang kaso sa akin kung wala siyang papel at kahit hindi siya purebred kasi malaking bagay si bruno sa buhay ko. naging madali kung anuman yung pinagdadaanan ko nung mga panahon na yun dahil kay bruno. lagi kami magkalaro, magkasama, at magkatabi rin kami sa pagtulog. dumaan ang 2 months, 3 months, 4 months... ang laki na ni bruno, hirap na akong buhatin siya dahil sa bilis ng kanyang pagbigat. hanggang napansin ko na lang na nakalimutan ko lahat ng sakit, bigat, lungkot at awa sa sarili. 4 na buwan ang dumaan na kasama ko si bruno at 4 na buwan na pinagdaanan ko yung pinakamahirap na stage... depression.

hanggang nag 5 months si bruno, dinala ko siya sa kanyang magaling na vet (Doc Ben Niones) kailangang isedate si bruno. pag uwi sa haus ang tamlay tamlay pa rin ni bruno. habang nakahiga siya pero gising,nakita ko namay nangingilid na luha sa mata ni bruno... sabihin niyo nang may hogeng ako pero naiyak ako. hindi ko pala kayang makita si bruno sa ganung kalagayan. kinakausap ko siya na kailangan niya gumaling kasi hindi ko kaya pag iniwan niya ako... kitang kita ko si bruno na unti-unting lumakas. nagkakaintidihan talaga kami.

6 months binili ko na si bruno ng sarili niyang bed dahil napansin ko na naggigitgitan na kami sa bed ko pag gabi. nahirapan akong ilayo si bruno sa akin sa pagtulog dahil siguro nakasanayan na namin na magkatabi. dati siya gumigising sa akin pero nung nahiwalay na siya sa akin, siya na ang ginigising ko, hehe!

August 20, 7 months na si bruno at 7 kls na rin siya. maliit na sa kanya yung kanyang blue and violet jersey, ang kanyang windbreaker na galing kay tita libay, maging ang kanyang jumper. binili ko na siya ng mas malaking size na shirt at isang polo-shirt pero favorite niya talaga yung jersey niya kaya gusto niya pa rin sinusuot yun.

September 20 --- wow 8 months na si bruno... ang bilis ng panahon pero ang bilis ko din palang nalagpasan yung mga hirap ng buhay. nagtataka ang marami kung bakit 4 months lang ako umiyak.. siguro dahil kay bruno... sabi ng mga kaibigan ko bakit parang hindi ako nalungkot sa taong nawala sa akin, siguro dahil mas nakaramdam ako ng pagpapahalaga at pagmamahal kay bruno kaysa sa taong yun. marami ang nagsasabi na yung iba inaabot ng taon bago makarecover bakit ako 4 months lang okay na ko. ... siguro dahil mas magandang regalo sa akin si bruno kaysa sa taong yun. hindi namin kailangang sabihin sa isat-isa na "importante ka at espesyal" dahil hindi yun kinakailangang lumabas sa bibig kundi ito ay nararamdaman.

tuwing ika 20th of the month, bumibili ako ng ice cream or cake, pancit or pasta , alam kung kulang pa itong mga handang ito para maiparamdam ko kay bruno na mahal ko siya at hindi ko kakayaning dumaan ang araw na wala siya sa tabi ko.

Happy 8th month Bruno! I love u... mwuuuaaahhhh!

Thanks to Libay and Cherry!

i hope i can make it this time, lol! buti na lang expert ang cuzin libay ko and my friend cherry sa pagoorient sa akin on what to do with my blogsite. thanks for ur patience, pacheese burger naman kayo? hehe! they were also the ones who convinced me to try creating a blog kaya pinagtyagaan ako turuan, hehe!. hesitant ako nung una becoz i am afraid that people would know my secrets and my whereabouts. halatang takot sa scammer? hehe! but becoz of their convincing power... they told me that blogging relaxes ur mind, releases tension and super fun so i decided to try creating my own so that ican share with u the bits and pieces of my life. besides naisip ko rin i dont have anything to hide, so ok lang.

this is my first time to do this and i really dont know what to write, i cant even think of a good title. anyway, i hope i can share something with u guys next time...

let's enjoy life and stay happy!!!